حرفدل را گر بگویم

عاشقی بودم کهاینک دست در دست هوس

پا به روی دل خود بنهادهام

روزی دگر خواهد رسید

کاندر آن باشم نگاه

تو آرزوی من کنی

من دوریها جویم ز تو

ز ازل تا به ابد رخ به دم خاک کشد

وان کسی را که نباشد، ز عشقش نفسی

سهم رستا بُوَد از آتشعشق بنداسارت

کهایکاش نباشد به دلی، عاشق دیوانهکنی

کاو خرد از عقل برد

دست نِهی بر دِلت اما...

نَبُود چارهی کار جز نِگه نافذ وی

جذب آن طرز نگاهات شدهام، میدانی

این نگاه خود توست یاکه ازآن دگرست

من همانم که مدام از پی عشقت نفسم می گیرد

زندگی بوم سفیدِ صفحهِ نقاشی است

که در آن پیدا نیست

هیچ نوع منظرهای یا که هیچ برگ گلی

و فقط صفحه یکی است

.

.